மேற்கு வங்கத் தேர்தல் 2026: 92.6% வாக்குப்பதிவு உணர்த்துவது என்ன? மாற்றமா அல்லது பயமா?
கொல்கத்தா | ஏப்ரல் 29, 2026
மேற்கு வங்க சட்டப்பேரவைத் தேர்தலின் முதற்கட்டத்தில் பதிவான சாதனை அளவிலான 92.6% வாக்குப்பதிவு, இந்தியத் தேர்தல் வரலாற்றிலேயே ஒரு மைல்கல்லாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இந்த அதீத வாக்குப்பதிவுக்கான காரணங்களையும், அதன் பின்னால் இருக்கும் கசப்பான உண்மைகளையும் ஆர். ஜெகன்னாதன் தனது கட்டுரையில் விளக்குகிறார்.
சாதனை வாக்குப்பதிவுக்குக் காரணமான இரண்டு காரணிகள்:
- வாக்காளர் பட்டியல் தூய்மை: இறந்தவர்கள், இடம்பெயர்ந்தவர்கள் மற்றும் போலி வாக்காளர்கள் பட்டியலில் இருந்து நீக்கப்பட்டது ஒரு முக்கியக் காரணமாகக் கூறப்படுகிறது. அதே சமயம், லட்சக்கணக்கான வாக்காளர்கள் இன்னும் மேல்முறையீட்டு தீர்ப்பாயங்களில் தங்களின் பெயர்களை மீண்டும் சேர்க்கப் போராடி வருவதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
- பாதுகாப்பு மற்றும் சவால்: பா.ஜ.க இந்த முறை திரிணாமுல் காங்கிரஸிற்கு மிகக் கடுமையான சவாலை அளித்து வருகிறது. முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் வழங்கப்பட்டுள்ள பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள், மக்கள் அச்சமின்றி வாக்குச் சாவடிக்கு வந்து வாக்களிக்க வழிவகுத்துள்ளது.
யார் பக்கம் வெற்றி? – ஒரு சிக்கலான கேள்வி:
பொதுவாக அதிக வாக்குப்பதிவு என்பது ‘ஆட்சி மாற்றத்திற்கான’ அடையாளமாகக் கருதப்படும். ஆனால், மேற்கு வங்கத்தைப் பொறுத்தவரை இது எளிமையானது அல்ல:
- திரிணாமுல் ஆதரவாளர்கள்: பா.ஜ.க ஆட்சிக்கு வந்தால் தங்களுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படும் என்ற அச்சத்தில் திரிணாமுல் ஆதரவாளர்களும் அதிக அளவில் வந்து வாக்களித்திருக்கலாம்.
- பழிவாங்கும் அரசியல்: 2021-ல் பா.ஜ.க தோல்வியடைந்தபோது நடந்த வன்முறைகளை மக்கள் மறக்கவில்லை. “ஆட்சி மாறினால் நமக்கும் அதே நிலைதான் ஏற்படுமா?” என்ற பயமே இந்த உயர் வாக்குப்பதிவுக்கு ஒரு உந்துசக்தியாக இருந்திருக்கலாம்.
‘வெற்றியாளரின் சாபம்’ (Winner’s Curse):
யார் வெற்றி பெற்றாலும் மேற்கு வங்கம் பெரிய அளவில் பலன் பெறப்போவதில்லை என்ற கசப்பான உண்மையை ஜெகன்னாதன் முன்வைக்கிறார்:
- பொருளாதாரச் சரிவு: 34 கால இடதுசாரி ஆட்சி மற்றும் அதைத் தொடர்ந்து வந்த திரிணாமுல் ஆட்சியால் மாநிலத்தின் பொருளாதாரம் மற்றும் தொழில் வளர்ச்சி பெரும் வீழ்ச்சியைச் சந்தித்துள்ளது.
- அரசியல் வன்முறை: இங்கு அரசியல் என்பது மிகவும் துருவமுனைப்பட்டதாகவும் (Polarised), வன்முறை சார்ந்ததாகவும் உள்ளது.
- சவால்கள்: வெற்றி பெறுபவர்கள் சீர்திருத்தங்கள் அல்லது சட்டம் ஒழுங்கு பற்றிச் சிந்திப்பதை விட, தங்களின் அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதிலேயே அதிக நேரத்தைச் செலவிடுவார்கள். இதனால் அடிப்படை மாற்றங்கள் ஏற்படுவது கடினம்.
