50% முதல் 5.4% வரை! இந்திய நீதித்துறையில் பெண்கள் காணாமல் போவது ஏன்? ஒரு கண்துடைப்புச் சமத்துவம்!

இந்தியாவில் சட்டம் பயிலும் மாணவிகளின் எண்ணிக்கை ஆண்டுக்காண்டு அதிகரித்து வருகிறது. ஆனால், நீதிமன்றங்களில் வாதாடும் பெண் வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் பெண் நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கை மிக மோசமான அளவில் குறைந்து கொண்டே செல்கிறது.

நீதித்துறையில் நிலவி வரும் இந்த பாலினப் பாகுபாடு மற்றும் மறைமுகத் தடைகள் குறித்து டெல்லி நீதிமன்றத்தில் 31 ஆண்டுகள் நீதிபதியாகப் பணியாற்றிய அர்ச்சனா சின்ஹா (Archana Sinha) மற்றும் ‘லாசாரதி’ அமைப்பின் இணை நிறுவனர் பவ்யா ராஜ்ஸ்ரீ (Bhavya Razshree) ஆகியோர் இணைந்து எழுதியுள்ள விவாதக் கட்டுரை தற்போது சமூக வலைதளங்களில் பெரும் விவாதத்தைக் கிளப்பியுள்ளது.

“வீடு மற்றும் வேலை – பெண்களுக்கு மட்டுமேயான இரட்டைச் சுமை!”

சமூகம் எப்போதும் பெண்கள் மீது இரண்டு விதமான பொறுப்புகளை ஒன்றாகத் திணிக்கிறது. அவர்கள் வீட்டையும் கவனிக்க வேண்டும், வேலைக்கும் செல்ல வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இங்கு ஆழமாக உறைந்துள்ளது.

இந்த எழுதப்படாத விதிதான் அனைத்துத் துறைகளிலும் பெண்களுக்கு ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத முட்டுக்கட்டையாக (Invisible Ceiling) மாறுகிறது.

இதன் விளைவுகள் நீதிமன்ற விவாதங்களில் (Litigation) மிகக் கொடூரமாகப் பிரதிபலிக்கின்றன. ஏனெனில், நீதிமன்றப் பணியின் நேரக் கட்டுப்பாடுகள் பெண்களின் குடும்பக் கடமைகளுடன் எவ்விதத்திலும் ஒத்துப்போவதில்லை.

நீதிமன்றங்கள் பெண்களைப் புறக்கணிக்கும் விசித்திரக் காரணங்கள்!

இந்திய நீதிமன்றங்களில் பெண்கள் நேரடியாகப் பாகுபாடு காட்டப்படுவதில்லை என்று கூறினாலும், நிர்வாக அமைப்புகள் பெண்களின் சூழலுக்கு ஏற்ப வடிவமைக்கப்படவில்லை என்பதே உண்மை.

நீதிமன்ற நிர்வாகத்தில் இருக்கும் முக்கியக் குறைபாடுகள் இதோ:

• மகப்பேறு விடுப்புச் சவால்: ஒரு பெண் வழக்கறிஞர் மகப்பேறு விடுப்பு எடுத்தால், அவரின் வழக்குகள் உடனடியாக மற்றொரு வழக்கறிஞரிடம் மாற்றப்படுகின்றன. வழக்குகளைத் தொடர்வதற்கான எந்தவொரு நிறுவனப் பாதுகாப்பும் (Case Continuity) இங்கு இல்லை.
• இடமாற்றக் குற்றச்சாட்டு: தனது கணவர் வாழும் ஊருக்கு இடமாற்றம் கேட்கும் ஒரு பெண் நீதிபதி, தற்காப்புடன் வேலை செய்பவராகவும், பணியில் அர்ப்பணிப்பு இல்லாதவராகவும் இங்கு முத்திரை குத்தப்படுகிறார்.
• மாலை நேரக் கூட்டங்கள்: மாலை நேரங்களில் தாமதமாக நடக்கும் நீதிமன்ற விசாரணைகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு, வீட்டிற்குச் சீக்கிரம் செல்ல நினைக்கும் பெண் வழக்கறிஞர்கள், தங்களது தொழில் மீது அக்கறை இல்லாதவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்.

50% முதல் 5.4% வரை சுருங்கும் அதிர்ச்சிப் புள்ளிவிவரங்கள்!

தேசிய அளவில் ‘இந்தியா’ கூட்டணியில் நிலவும் தொகுதிப் பங்கீட்டு விவாதங்களுக்கு நடுவே, நாட்டின் மிக முக்கிய ஜனநாயகத் தூணான நீதித்துறையின் பாலினப் புள்ளிவிவரங்கள் கவலையளிக்கும் வகையில் உள்ளன.

சட்டப் படிப்பில் சேரும் பெண்கள், உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியாக உயர்வது வரையிலான அதிர்ச்சியூட்டும் தரவுகள் இதோ:

கல்வி மற்றும் பணி நிலைகள்	பெண்களின் பங்களிப்பு சதவீதம்
சட்டக் கல்லூரிகள் (Law Schools)	50 சதவீதம்
வழக்கறிஞர் பதிவு (Enrollment)	15 சதவீதம்
10 ஆண்டுகள் பணி அனுபவம்	8 சதவீதம்
பார் கவுன்சில் நிர்வாகம் (Bar Governance)	2 சதவீதம்
உயர் நீதிமன்றங்கள் (High Courts)	13 சதவீதம்
உச்ச நீதிமன்றம் (Supreme Court)	5.4 சதவீதம்

முடிவுரை: மற்றவர்களுக்குச் சொல்லும் நீதியைத் தனக்குள்ளும் கடைப்பிடிக்குமா நீதிமன்றம்?

மேற்கண்ட புள்ளிவிவரங்களின்படி, ஒவ்வொரு பணி மாற்றத்தின் போதும் தகுதியான பெண் வழக்கறிஞர்களை இந்தச் சமூகம் இழந்து கொண்டே வருகிறது.

இதற்குக் காரணம் பெண்களின் திறமையின்மையோ அல்லது அவர்களின் லட்சியக் குறைபாடோ அல்ல. தேர்வு முடிவுகளே அவர்களின் திறமைக்குச் சான்றாக உள்ளன.

ஆனால், இந்த ஒட்டுமொத்த நீதித்துறை அமைப்புகளும் ஆண்களால் வடிவமைக்கப்பட்டு, ஆண்களால் நிர்வகிக்கப்பட்டு வருகின்றன. பெண்களின் உண்மையான வாழ்க்கைச் சூழலை இந்த விதிகள் எவ்விதத்திலும் கணக்கில் கொள்வதில்லை. மற்றவர்களின் சமத்துவத்திற்காக நீதிமன்றங்களில் வாதாடும் சட்டத்துறை, முதலில் தனக்குள்ளும் அந்தச் சமத்துவத்தைப் பயிற்சி செய்ய வேண்டிய நேரம் இது என அர்ச்சனா சின்ஹா தனது கட்டுரையில் மிக ஆழமாக வலியுறுத்தியுள்ளார்.