அவசரநிலை இல்லாத அவசரச் சட்டம்: உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் எண்ணிக்கை உயர்வு எதை மறைக்கிறது?
புது தில்லி | மே 18, 2026
மே 17, 2026 அன்று குடியரசுத் தலைவரால் பிறப்பிக்கப்பட்ட ‘உச்ச நீதிமன்ற (நீதிபதிகள் எண்ணிக்கை) திருத்த அவசரச் சட்டம், 2026’ இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் ஆன்மாவை மட்டுமன்றி, அதன் தெளிவான வரிகளையும் கேலிக்குள்ளாக்கியுள்ளது. இந்த அவசரச் சட்டத்தின் மூலம் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கை 33-லிருந்து 37 ஆக உயர்த்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இந்த எண்ணிக்கை உயர்வை விட, இது கொண்டு வரப்பட்ட நடைமுறையும், அதற்குப் பின்னால் மறைக்கப்பட்டுள்ள உண்மைகளுமே தற்போதைய மிகப்பெரிய விவாதப் பொருளாக மாறியுள்ளன.
1. அரசியலமைப்பின் விதியை ஏமாற்றிய முன்னுரை (The Empty Recital)
அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 123-ன் படி (Article 123), ஒரு அவசரச் சட்டம் பிறப்பிக்கப்பட வேண்டுமானால், நாடாளுமன்றம் கூட்டத்தொடரில் இல்லாதபோது, உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய ‘அவசரமான ஒரு சூழ்நிலை’ (Circumstance) நிலவ வேண்டும்.
ஆனால், இந்த 2026 அவசரச் சட்டத்தின் முன்னுரை (Preambular Recital) எந்தவொரு குறிப்பிட்ட சூழலையும் பெயரிட்டுக் குறிப்பிடவில்லை. மாறாக பிரிவு 123-ல் உள்ள வரிகளை அப்படியே நகலெடுத்து, “நாடாளுமன்றம் கூட்டத்தொடரில் இல்லை, குடியரசுத் தலைவர் உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய சூழ்நிலைகள் இருப்பதாக திருப்தி அடைந்துள்ளார்” என்று மட்டும் மொட்டையாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.
அரசியலமைப்பின் விதிகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் நியாயமான காரணங்களை விளக்காமல், வெறும் மந்திரம் ஓதுவதைப் போல (Incantation) இந்த வரிகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
2. காலவரிசை சொல்லும் உண்மை (The Discrepancy in Timeline)
உச்ச நீதிமன்றத்தில் தேங்கிக் கிடக்கும் வழக்குகளின் எண்ணிக்கை (Pendency) ஒன்றும் நேற்று முன்தினம் திடீரென முளைத்த அவசரநிலை அல்ல. அது பல ஆண்டுகளாகப் பொதுவெளியில் உள்ள தரவுதான். இந்த அவசரச் சட்டம் கொண்டு வரப்பட்ட காலவரிசையைக் கவனித்தால், இதில் உள்ள அரசியல் உள்நோக்கம் தெளிவாகப் புரியும்:
- மார்ச் 2026: உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி சூர்யா காந்த் அவர்களின் அலுவலகத்திலிருந்து, நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கையை உயர்த்தக் கோரும் பரிந்துரை அரசாங்கத்திற்கு வந்தது.
- ஏப்ரல் 2 வரை: அப்போது நாடாளுமன்றத்தின் பட்ஜெட் கூட்டத்தொடரின் இரண்டாவது பகுதி நடந்து கொண்டிருந்தது. அரசாங்கம் நினைத்திருந்தால் நாடாளுமன்றத்தில் ஒரு முறையான மசோதாவை (Bill) தாக்கல் செய்திருக்கலாம். ஆனால் செய்யவில்லை.
- மே 5: நாடாளுமன்றம் ஒத்திவைக்கப்பட்ட 5 வாரங்களுக்குப் பிறகு, மத்திய அமைச்சரவை (Cabinet) இந்தத் திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் அளித்தது.
- மே 16: அமைச்சரவை ஒப்புதல் அளித்து 11 நாட்களுக்குப் பிறகு குடியரசுத் தலைவர் இதில் கையெழுத்திட்டுள்ளார்.
- ஜூலை 21: அடுத்த நாடாளுமன்ற மழைக்காலக் கூட்டத்தொடர் தொடங்கவுள்ளது.
3. ‘இரட்டை வெறுமை’ (The Doubly Empty Logic)
இந்தத் தரவுகளின் அடிப்படையில் பார்த்தால், அவசரச் சட்டத்தின் முன்னுரையில் கூறப்பட்டுள்ள இரண்டு காரணங்களும் முற்றிலும் அர்த்தமற்றவை:
- முதல் காரணம் (நாடாளுமன்றம் கூடவில்லை): இது கேலண்டர் முறைப்படி உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால், மார்ச் மாதமே பரிந்துரை வந்தும், ஏப்ரல் 2 வரை நாடாளுமன்றம் நடந்துகொண்டிருந்தபோது ஏன் மக்கள் பிரதிநிதிகளிடம் இது குறித்து விவாதிக்கப்படவில்லை என்ற கேள்விக்கு அரசிடம் பதிலில்லை.
- இரண்டாம் காரணம் (உடனடி நடவடிக்கை தேவை): அமைச்சரவைக் குறிப்பில் கொள்கை ரீதியான காரணங்கள் இருந்திருக்கலாம். ஆனால், நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தொடர் தொடங்க இன்னும் இரண்டு மாதங்களே உள்ள நிலையில், ஒரு சாதாரணக் கொள்கை முடிவை, ‘அரசியலமைப்பு அவசரநிலையாக’ (Constitutional Emergency) மாற்றுவதற்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் என்ன விபரீதம் நிகழ்ந்தது? எதுவும் நிகழவில்லை என்பதே உண்மை.
எதை மறைக்க இந்த அவசரம்?
ஒரு சட்டப்பூர்வமான மசோதாவை நாடாளுமன்ற விவாதத்திற்கு உட்படுத்தாமல், அவசரச் சட்டம் என்ற குறுக்கு வழியில் கொண்டு வந்திருப்பதன் நோக்கம் என்ன? நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கையை 37 ஆக உயர்த்துவதற்குப் பின்னால், தங்களுக்குச் சாதகமான நியமனங்களைச் செய்வதற்கான அவசரமா அல்லது நாடாளுமன்றத்தின் தணிக்கையிலிருந்து தப்பிக்கும் தந்திரமா?
எந்தவொரு அவசரச் சூழலும் இல்லாதபோது பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ள இந்த அவசரச் சட்டம், நாடாளுமன்றத்தின் சட்டமியற்றும் அதிகாரத்தை மற்றும் அதன் இறையாண்மையை முற்றிலுமாக ஓரங்கட்டும் ஒரு ஆபத்தான முன்னுதாரணமாகும்.
