வன்முறை எங்கே தொடங்குகிறது? தண்டனையைத் தாண்டி நாம் கேட்க வேண்டிய உளவியல் கேள்விகள்!

வன்முறை செய்த சிறுவர்களைப் பிடித்து என்ன செய்வது என்று கேட்பதை விட, அவர்களை வன்முறை செய்யும் சிறுவர்களாக மாற்றியது எது என்று நாம் கேட்க வேண்டும். இதற்கான விடை நம்மைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்திலேயே உள்ளது.

1. இல்லங்களில் தொடங்கும் வன்முறைப் பாடம்

இந்தியாவில் 18 முதல் 49 வயதுக்குட்பட்ட பெண்களில் 30 சதவீதம் பேர் குடும்ப வன்முறையை அனுபவிக்கின்றனர். இத்தகைய சூழலில் வளரும் குழந்தைகள், ஒரு ஆண் பெண்ணிடம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு ‘வன்முறை’ தான் சரியான வழிமுறை என்பதை அங்கேயே முதன்முதலில் கற்றுக் கொள்கிறார்கள்.

2. ‘கண்டெய்ன்மென்ட்’ (Containment) – உளவியல் ரீதியான அரவணைப்பு

குழந்தை வளர்ப்பில் உளவியல் ரீதியாக மிக முக்கியமான ஒரு விஷயம் ‘கண்டெய்ன்மென்ட்’.

• செயல்முறை: சிறு குழந்தைகள் கோபத்தில் உதைக்கும்போதும், கத்தும்போது அந்த ஆக்ரோஷத்தைத் தந்தை அல்லது தாய் உள்வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் பதிலுக்கு வன்முறையைக் காட்டாமல், குழந்தையின் கோபத்தைப் பொறுமையாகக் கையாண்டு, அதைத் தணிக்கும்போதுதான் அந்தக் குழந்தைக்கு உணர்ச்சிகளைக் கையாளத் தெரியும்.
• தோல்வி: பெற்றோர் குழந்தையின் கோபத்திற்குப் பதிலுக்கு அடி அல்லது வன்முறையைக் காட்டும்போது, அந்தக் குழந்தை “வன்முறைதான் எல்லாப் பிரச்சனைக்கும் தீர்வு” என்ற தவறான புரிதலுக்குத் தள்ளப்படுகிறது.

3. பாதிக்கப்பட்டவரே பாதிப்பை ஏற்படுத்துபவராக மாறும் அவலம்

வன்முறைக்கு ஆளாவதற்கும், வன்முறையாளராக மாறுவதற்கும் இடையே ஒரு நேரடித் தொடர்பு உள்ளது.

• ஆய்வுத் தகவல்: 1987-ல் அமெரிக்காவில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வில், பாலியல் குற்றங்களில் ஈடுபட்ட 4 முதல் 13 வயதுடைய சிறுவர்களில் 49 சதவீதம் பேர் ஏற்கனவே பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளானவர்கள் என்பது தெரியவந்தது.
• காரணம்: ஒரு குழந்தை வன்முறை அல்லது போதைப்பொருள் புழக்கம் உள்ள குடும்பத்தில் வளரும்போது, அந்தத் ‘டிராமா’ (Trauma – மனக்காயம்) கிடைமட்டமாகப் பரவி, தன்னைத்தானே மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்கிக் கொள்கிறது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால்: வன்முறை என்பது தானாக உருவாவதில்லை; அது பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது. ஒரு சிறுவன் வன்முறையாளனாக மாறுகிறான் என்றால், அவனது குழந்தைப்பருவம் ஏதோ ஒரு இடத்தில் வன்முறையால் சிதைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று அர்த்தம்.