திராவிடப் பாதை: மொழிப்போர் வெற்றியும், சமூக நீதியின் சறுக்கல்களும் – ஒரு மீள்பார்வை
தமிழக அரசியலில் 1967 மற்றும் 1968 ஆகிய ஆண்டுகள் ஒரு தீர்க்கமான திருப்புமுனைகள். இந்தித் திணிப்புக்கு எதிரான மாணவர் கிளர்ச்சி, அண்ணாவின் தலைமையிலான ஆட்சி மாற்றம், மற்றும் 1968-ன் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இருமொழிக் கொள்கை தீர்மானம் ஆகியவை திராவிட இயக்கத்தின் பெரும் சாதனைகளாகக் கொண்டாடப்படுகின்றன. டி.ஆர்.பி. ராஜாமணியின் The Dravidian Pathway போன்ற நூல்கள் இதனை ஒரு கருத்தியல் வெற்றியாகச் சித்தரிக்கின்றன.
இருப்பினும், இந்த ‘வெற்றிப் பாதை’யின் நிழலில் மறைந்துள்ள தலித் மக்களின் அரசியல் நிலை மற்றும் சமூகப் பொருளாதாரப் பின்னடைவுகளை நாம் விமர்சன ரீதியாக அணுக வேண்டியது அவசியம்.
1. 1968 தீர்மானம்: ஒரு ‘எஃகு அரண்’ உருவான கதை
1968 ஜனவரி 23 அன்று தமிழகச் சட்டப்பேரவையில் நிறைவேற்றப்பட்ட இருமொழிக் கொள்கை தீர்மானம், வெறும் மொழி சார்ந்த முடிவு மட்டுமல்ல; அது ஒரு மாநிலத்தின் தன்னுரிமைப் பிரகடனம்.
- அண்ணாவின் அணுகுமுறை: 1965-ல் பக்தவத்சலம் ஆட்சியில் நடந்த அடக்குமுறைகளைப் போலன்றி, அண்ணா மாணவர்களை “இரத்தத்தின் இரத்தம்” என்று அழைத்து, உரையாடல்கள் மூலம் போராட்டத்தைக் கையாண்டார்.
- கல்விச் சட்ட மாற்றம்: தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலம் மட்டுமே பயிற்று மொழிகளாக இருக்கும், இந்திக்கு இடமில்லை என்ற முடிவு, தமிழகத்தைப் பிற இந்திய மாநிலங்களிலிருந்து தனித்துவப்படுத்திக் காட்டியது.
விமர்சனக் குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரைகள் அண்ணாவின் “தாயுள்ளத்தை” உயர்த்திப் பிடிக்கின்றன. ஆனால், இந்தப் போராட்டங்கள் இடைநிலைச் சாதிகளின் (Intermediate Castes) எழுச்சிக்குக் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தை, அடித்தட்டு மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கு வழங்கியதா என்பது விவாதத்திற்குரியது.
2. ‘Dravidian Pathway’ நூலும் அதன் போதாமைகளும்
ராஜாமணியின் நூல், ‘படிப்பகங்கள்’ (Reading Rooms) மற்றும் அடிமட்டத் தொண்டர்களின் உழைப்பால் உருவான இந்த வெற்றியை ஒரு காவியமாகப் படைக்கிறது. ஆனால் உங்கள் ஆய்வின்படி, இதில் இரண்டு முக்கியமான ஓட்டைகள் உள்ளன:
- ஆதிக்கச் சாதிச் சாதக நிலை: திராவிட இயக்கம் ‘பிராமணல்லாதார்’ என்ற குடையின் கீழ் அனைவரையும் இணைத்ததாகக் கூறினாலும், நடைமுறையில் அது நிலவுடைமை கொண்ட இடைநிலைச் சாதிகளுக்கே (OBCs) அதிகாரம் கிடைக்க வழிவகை செய்தது.
- தலித் மக்களின் விளிம்புநிலை: 1967 வெற்றிக்குப் பிறகு, ஆதிதிராவிட மற்றும் பழங்குடியின மக்களின் (SC/ST) அரசியல் பங்களிப்பு என்பது ஒரு குறியீட்டு அளவிலேயே (Tokenism) நிறுத்தப்பட்டது.
3. மொழிப்போர் vs சாதி ஒடுக்குமுறை: கீழ்வெண்மணி எனும் கறை
தமிழகம் இருமொழிக் கொள்கை தீர்மானத்தைக் கொண்டாடிக்கொண்டிருந்த அதே 1968-ம் ஆண்டின் இறுதியில் (டிசம்பர் 25) தான் கீழ்வெண்மணி படுகொலை நிகழ்ந்தது.
- முரண்பாடு: இந்தித் திணிப்பை “அடிமைத்தனம்” என்று சாடிய திராவிட அரசியல், அதே தமிழ் மண்ணில் கூலி உயர்வு கேட்ட தலித் மக்கள் 44 பேர் எரிக்கப்பட்டபோது, அதை ஒரு “சட்டம் ஒழுங்கு” பிரச்சனையாக மட்டுமே பார்த்தது.
- அரசியல் மௌனம்: ‘தமிழன்’ என்ற அடையாளத்தை முன்வைத்து இந்திக்கு எதிராகத் திரண்ட அதே ‘இறுக்கமான கட்டமைப்பு’, சாதியப் படுகொலைகளுக்கு எதிராக அதே வேகத்தில் செயல்படவில்லை. இதுவே ராஜாமணி போன்ற எழுத்தாளர்கள் தவிர்க்கும் ‘Critical Failure’.
4. இருமொழிக் கொள்கை: யாருக்கான வெற்றி?
தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலம் என்ற இருமொழிக் கொள்கை தமிழகத்தின் அறிவுசார் வளர்ச்சிக்கு உதவியது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால் அதன் பலன்கள் சீராகப் பகிரப்பட்டதா?
| சமூகப் பிரிவு | விளைவு |
| இடைநிலைச் சாதிகள் | கல்வி மற்றும் அரசு வேலைவாய்ப்புகளில் பெரும் பங்கு வகித்தனர். ஆங்கில அறிவு இவர்களுக்கு உலகளாவிய வாய்ப்புகளைத் திறந்தது. |
| SC/ST மக்கள் | அரசுப் பள்ளிகளில் போதிய வசதிகள் இல்லாததால், ஆங்கிலப் புலமை பெறுவதில் சிக்கல் நீடித்தது. இவர்கள் மீண்டும் உடலுழைப்பு சார்ந்த தொழில்களிலேயே முடக்கப்பட்டனர். |
5. முடிவுரை: புகழுரையா? அல்லது வரலாற்றுப் பாடமா?
தமிழகத்தின் இருமொழிக் கொள்கை என்பது ஒரு வரலாற்றுத் தேவை என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால், அந்த வரலாற்றை ஒரு ‘புகழுரையாக’ (Eulogy) மட்டுமே பார்ப்பது ஆபத்தானது.
ராஜாமணியின் நூல் விவரிக்கும் “திராவிடப் பாதை”, தேர்தல் வெற்றிகளையும் நிறுவனக் கட்டமைப்பையும் விளக்குவதில் சிறந்தது. ஆனால், அதே பாதை தலித் மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதில் எங்கே தடுமாறியது என்பதை நாம் துணிச்சலுடன் பதிவு செய்ய வேண்டும். 1968-ன் தீர்மானம் ஒரு ‘எஃகு அரண்’ என்றால், அந்த அரணுக்குள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கும் பாதுகாப்பான இடம் இருந்ததா என்பதே இன்றைய காலத்தின் கேள்வி.
