திராவிடப் பாதை: ஒரு வெற்றிக் கதையா அல்லது ஒரு சித்தாந்தச் சுருக்கமா?

விக்கினேஷ் ராஜாமணியின் ‘The Dravidian Pathway’ நூல் குறித்த ஒரு விமர்சனப் பார்வை

முன்னுரை

திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் (தி.மு.க) எழுச்சியும், 1967-ல் அந்த இயக்கம் எட்டிய தேர்தல் வெற்றியும் இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான திருப்பங்கள். விக்கினேஷ் ராஜாமணியின் ‘The Dravidian Pathway’ நூல், இந்த எழுச்சியை ஒரு தரவு ரீதியான வரலாற்று ஆவணமாகப் பதிவு செய்கிறது. ஒரு அரசியல் கட்சி எவ்வாறு தனது சித்தாந்த ஆற்றலை அடிமட்டம் வரை கொண்டு சென்றது என்பதற்கான “வரைபடம்” போல இந்நூல் அமைந்திருந்தாலும், இது முன்வைக்கும் ஒருதலைப்பட்சமான பார்வை தீவிர விவாதத்திற்குரியது.

அமைப்பின் வெற்றி: படிப்பகங்களின் அரசியல்

ராஜாமணி இந்நூலில் தி.மு.க-வின் நிறுவனக் கட்டமைப்பை மிகச் சிறப்பாகப் பகுப்பாய்வு செய்துள்ளார். குறிப்பாக, ‘படிப்பகங்கள்’ (Padippakams) குறித்த அவரது அவதானிப்புகள் முக்கியமானவை.

படிப்பகங்கள் என்பது வெறும் வாசிப்பு அறைகளாக இல்லாமல், அவை ஒரு மாற்றுப் பண்பாட்டு மையங்களாகச் செயல்பட்டதை நூல் விளக்குகிறது. அரசியல் விவாதங்களை ஒரு சாமானிய மனிதனின் அன்றாட வாழ்வோடு இணைத்ததில் தி.மு.க-வின் இந்த “அமைப்பு ரீதியான புத்திசாலித்தனம்” (Organisational Ingenuity) வியக்கத்தக்கது. சித்தாந்தத்தைப் பிரச்சாரமாக மாற்றாமல், அதை ஒரு சமூகச் செயல்பாடாக மாற்றிய வித்தையை ராஜாமணி துல்லியமாகப் படம் பிடிக்கிறார்.

1967-ல் தேங்கிப்போகும் ஆய்வு

இந்நூலின் மீதான மிக முக்கியமான விமர்சனம், இது தனது ஆய்வை 1967 வெற்றியோடு பெருமளவு நிறுத்திக் கொள்வதுதான். ஒரு கட்சியின் வெற்றியை ஆராயும் ஆசிரியர், அந்த வெற்றிக்குப் பிறகு அச்சித்தாந்தம் அடைந்த சவால்களைப் பற்றி மௌனம் காப்பது ஏமாற்றமளிக்கிறது.

வெற்றி என்பது ஒரு பயணத்தின் முடிவு அல்ல, அது ஒரு பொறுப்பின் தொடக்கம். ஆனால், ராஜாமணி 1967 வெற்றியை ஒரு “உச்சகட்டப் புள்ளி” (Climax) போலச் சித்தரிப்பதன் மூலம், அதற்குப் பிறகு அதிகாரத்தில் இருந்தபோது ஏற்பட்ட சரிவுகளையும், சித்தாந்த நீர்த்துப்போதல்களையும் கவனமாகத் தவிர்த்துவிடுகிறார். இது ஒரு வரலாற்று ஆய்வை விட, தி.மு.க-வின் பெருமைகளை அடுக்கும் ஒரு “துதிபாடல்” (Eulogy) போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

சமூக நீதியில் உள்ள இடைவெளிகள்: பட்டியலின மக்களின் நிலை

இந்நூல் சந்திக்க வேண்டிய மிகக் கடுமையான கேள்வி: யாருக்கான வெற்றி? திராவிட இயக்கம் பார்ப்பன ஆதிக்கத்தை எதிர்த்துப் போராடியது உண்மைதான். ஆனால், அந்த வெற்றி இடைநிலைச் சாதிகளின் (OBCs) அதிகார எழுச்சியாக மட்டுமே சுருங்கிப் போனதை ராஜாமணி போதுமான அளவு விசாரணைக்கு உட்படுத்தவில்லை.

பட்டியலின (SC/ST) மக்களின் அரசியல் விலக்கம் மற்றும் அவர்கள் மீதான சாதிய ஒடுக்குமுறைகள் திராவிட ஆட்சிக் காலங்களிலும் தொடர்வதைச் சுட்டிக்காட்ட இந்த நூல் தவறிவிடுகிறது. ஒரு சமூக மாற்றத்திற்கான இயக்கத்தின் “பாதை”யைப் பற்றிப் பேசும்போது, அந்தப் பாதையில் விளிம்புநிலை மக்கள் எவ்வளவு தூரம் பயணிக்க முடிந்தது என்பதை ஆராயாதது ஒரு மிகப்பெரிய வரலாற்றுப் பிழை.

முடிவுரை

ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கையில், The Dravidian Pathway என்பது தி.மு.க-வின் வளர்ச்சி குறித்த ஒரு தரவுச் சுரங்கம் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஒரு அரசியல் கட்சி எப்படித் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு இது ஒரு சிறந்த பாடப்புத்தகம். ஆனால், சாதி ஒழிப்பு மற்றும் உண்மையான பிரதிநிதித்துவம் என்ற அளவுகோல்களைக் கொண்டு அளவிடும்போது, ராஜாமணியின் இந்தப் படைப்பு ஒரு “தி.மு.க ஆதரவாளரின் பார்வையாகவே” எஞ்சி நிற்கிறது.

வரலாறு என்பது வெற்றிகளைப் போற்றுவது மட்டுமல்ல, எட்டப்படாத இலக்குகளையும், விடுபட்ட மனிதர்களையும் நேர்மையாகப் பதிவு செய்வதுமாகும். அந்த வகையில், ‘திராவிடப் பாதை’ ஒரு பகுதி உண்மையை மட்டுமே பேசுகிறது.