நிர்வாக முடக்கம்: இந்தியாவின் வளர்ச்சியைத் தடுக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத கரங்கள் – ஓர் அலசல்
முன்னுரை இந்தியா உலக அளவில் ஒரு வளர்ந்து வரும் பொருளாதார சக்தியாகப் பார்க்கப்பட்டாலும், அதன் உள்நாட்டு நிர்வாக இயந்திரம் இன்னும் பழைய காலனித்துவ காலத்து ‘ஆமை வேகத்திலேயே’ இயங்குகிறது என்பது கசப்பான உண்மை. பல பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்ட பிறகும், இந்தியாவின் முழுமையான திறமை ஏன் வெளிப்படவில்லை? இதற்கு விடை – நாடாளுமன்றத்தில் விவாதிக்கப்படாத, ஆனால் நாட்டை அரித்துக்கொண்டிருக்கும் ‘நிர்வாகப் பொறுப்பின்மை’.
1. சிவப்புக் காரியதரிசனம் (Red Tapism): அனுமதிகளின் சிறையில் வளர்ச்சி
இந்தியாவில் ஒரு தொழிலைத் தொடங்குவது அல்லது ஒரு புதிய திட்டத்தை முன்னெடுப்பது என்பது ஒரு போருக்குச் சமமானது.
- எரிசக்தித் துறை: புவி வெப்பமயமாதலைத் தடுக்க மரபுசாரா எரிசக்திக்கு (Renewable Energy) மாறுவது அவசியம். ஆனால், ஒரு சூரிய மின்சக்தி (Solar Power) திட்டத்தை வெற்றிகரமாகத் தொடங்க 116 அனுமதிகளும் இசைவுகளும் தேவைப்படுகின்றன. இந்த நடைமுறைச் சிக்கல்களால் கால விரயமும், முதலீட்டாளர்களுக்குப் பண விரயமும் ஏற்படுகிறது.
- நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள்: இந்தியாவின் அனல் மின் நிலையங்களை இயக்க ஆண்டுதோறும் 25 கோடி டன் நிலக்கரி இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது. சொந்த நாட்டில் நிலக்கரி இருந்தும், அதை வெட்டியெடுக்க அனுமதி பெறுவது இமாலயச் சவாலாக உள்ளது. சுற்றுச்சூழல் அனுமதி பெற 26 மாதங்களும், வனத்துறை அனுமதி பெற 34 மாதங்களும் ஆகின்றன. அமைச்சரவை ஒப்புதல் அளித்தாலும், ஒரு சுரங்கம் செயல்பட குறைந்தது 3 ஆண்டுகள் வரை காத்திருக்க வேண்டியுள்ளது.
- ஸ்மார்ட் சிட்டி: சுமார் ₹9,425 கோடி மதிப்பிலான 320 புத்தாக்க நகரத் திட்டங்கள் வெறும் ‘அனுமதி’ கிடைக்காத காரணத்தால் கோப்புகளில் மட்டுமே முடங்கிக் கிடக்கின்றன.
2. வேளாண்மை: உற்பத்தியில் சாதனை; வருமானத்தில் வேதனை
இந்தியா உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு பெற்றிருப்பதாக நாம் பெருமைப்படுகிறோம். ஆனால், எதார்த்தம் வேறாக இருக்கிறது:
- உற்பத்தித் திறன்: சீனாவின் நிலப்பரப்பு மற்றும் வளங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, இந்தியாவின் உற்பத்தித் திறன் மூன்றில் ஒரு பங்கு மட்டுமே. ஒரு ஏக்கரில் இந்தியா விளைவிப்பதை விட சீனா மூன்று மடங்கு அதிகமாக உற்பத்தி செய்கிறது.
- அறுவடைக்குப் பிந்தைய இழப்பு: அறுவடை செய்யப்பட்ட பொருட்களைச் சேமித்து வைக்க முறையான கிடங்குகள் இல்லாததால், ஆண்டுதோறும்:
- 1.23 கோடி டன் தானியங்கள்
- 13.7 லட்சம் டன் பருப்பு வகைகள்
- 1.2 கோடி டன் காய்கறிகள்
- 3 கோடி டன் தோட்டப் பயிர்கள் வீணாகி மண்ணோடு மண்ணாகின்றன. அரசு புள்ளிவிவரங்கள் இதை உறுதிப்படுத்தினாலும், இதற்கான தீர்வு குறித்து நாடாளுமன்றத்தில் போதிய விவாதங்கள் நடைபெறுவதில்லை. விவசாயிகள் இன்றும் தங்களின் வருமானத்தை விட, அரசு அளிக்கும் மானியங்களையே உயிர்நாடியாக நம்பியுள்ளனர்.
3. காலிப் பணியிடங்கள்: சிதைக்கப்படும் இளைஞர்களின் கனவு
வேலைவாய்ப்பு என்பது தேர்தல்களின் போது மட்டுமே பேசப்படும் ஒரு விஷயமாக மாறிவிட்டது. இந்தியாவின் நிர்வாக இயந்திரத்தில் உள்ள ஓட்டைகளை இந்த காலிப் பணியிடங்கள் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன:
- மத்திய அரசு: மட்டும் 9 லட்சத்திற்கும் அதிகமான பணியிடங்கள் காலியாக உள்ளன.
- கல்வித் துறை: இந்தியாவின் முதுகெலும்பான கல்வித் துறையில், மத்திய மற்றும் மாநில அரசுப் பள்ளிகளில் மொத்தம் 9,82,662 ஆசிரியர் பணியிடங்கள் நிரப்பப்படாமல் உள்ளன.
- பாதுகாப்பு மற்றும் சட்டம்-ஒழுங்கு: குற்றங்கள் அதிகரித்து வருவதாகக் கவலைப்படும் மாநிலங்கள், மொத்தமாக 5.92 லட்சம் காவலர் பணியிடங்களை காலியாக வைத்துள்ளன.
- சுகாதாரத் துறை: கிராமப்புற மக்களின் உயிர்நாடியான ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களில்:
- 9,300 மருத்துவர்கள்
- 22,500 செவிலியர்கள்
- 17,500 மகப்பேறு மருத்துவர்கள் இடங்கள் காலியாக உள்ளன. ஒருபுறம் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், மறுபுறம் ஊழியர்கள் இல்லாமல் தவிக்கும் அரசுத் துறைகள் – இதுவே இந்திய நிர்வாகத்தின் தற்போதைய முரண்பாடு.
4. விவாதிக்கப்படாத உண்மைகள்: ஊடகங்களின் மௌனம்
தேசத்தின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் இத்தகைய தீவிரமான பிரச்சனைகள் இன்றைய ஊடகங்களிலோ அல்லது நாடாளுமன்ற விவாதங்களிலோ இடம்பெறுவதில்லை. அரசியல் காழ்ப்புணர்ச்சிகளும், தனிநபர் விமர்சனங்களுமே விவாதங்களின் மையப்பொருளாக உள்ளன. நாடாளுமன்ற நிலைக் குழு அறிக்கைகள் (Standing Committee Reports) அடுக்கி வைக்கும் உண்மைகளை யாரும் கண்டுகொள்வதில்லை.
முடிவுரை: எப்போது, எப்படி மீட்டெடுப்பது?
இந்தியா ‘வளர்ந்த நாடு’ என்ற இலக்கை அடைய வேண்டுமானால், அதன் நிர்வாக அச்சாணி சீரமைக்கப்பட வேண்டும்.
- ஒற்றைச் சாளர முறை (Single Window System): அனைத்து அனுமதிகளையும் குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் வழங்க ஒரு டிஜிட்டல் முறை உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.
- நிர்வாகப் பொறுப்புடைமை (Accountability): திட்டங்களைத் தாமதப்படுத்தும் அதிகாரிகளுக்கு அபராதம் அல்லது தண்டனை வழங்கும் முறை வர வேண்டும்.
- அரசியல் உறுதிப்பாடு: சட்டமன்றங்களிலும் நாடாளுமன்றத்திலும் காலிப் பணியிடங்கள் மற்றும் திட்ட முடக்கம் குறித்து ஆக்கப்பூர்வமான கேள்விகளை எதிர்க்கட்சிகளும், தீர்வுகளை ஆளுங்கட்சியும் முன்வைக்க வேண்டும்.
“ஆமை வேகத்தில் நகரும் நிர்வாகத்தின் மீது அசுர வேகத்தில் இயங்கும் பொருளாதாரம் பயணிக்க முடியாது.” இந்தியாவின் கனவு நனவாக வேண்டுமெனில், அந்த நிர்வாக ஆமைக்கு வேகம் கொடுத்தே ஆக வேண்டும்.
